فرهنگ كوثر

ويژه نامه فاطمي (س)

فرهنگ كوثر — Thu, 05 Jul 2007 09:10:00 GMT

آستانه مقدسه حضرت معصومه(س) ميلاد ياس نبي و روز زن را تبريك مي گويد.

براي ديدن ويژه نامه فاطمي (س) با مطالب كوتاه و خواندني به اينجا مراجعه كنيد.

هر هفته يك ويژه نامه

فرهنگ كوثر — Thu, 21 Jun 2007 08:37:00 GMT

قنوت سبز و ذكر آتنا

فرهنگ كوثر — Wed, 20 Jun 2007 10:51:00 GMT

هنوز جراحات روحي ناشي از حمله به حرم عسكريين ترميم نيافته است. اين شعر تقديم عاشقان اهل بيت(ع):

گلدسته هايش با نگاهم آشنا بود
گويي قنوتي سبز و ذكر آتنا بود

آنگه كه بر تن بود دست عسكريين
كي لشكر كفار را در شهر جا بود

روزي كه سر از تن برفت و دستها ماند
گويي كه عاشوراي سرخ سامرا بود

گلدسته ها با خاك يكسان شد دوباره
اين ظلم از بوش و بلر در عصر ما بود

در ظهر عاشورا اگر دستان عباس
از پيكر ماه بني هاشم جدا بود

در كربلاي سامرا در قرن حاضر
از سامرا سر رفت و دستانش به جا بود

از انفجار مرقد قدس دو خورشيد
آواي غم، رنگ عزا در ماسوا بود

از انگليس دون و آمريكاي ملعون
در جاي جاي اين وطن ماتم به پا بود

هان اي جوان مردان قرآني كجاييد
اين بارگاه قدس آل مصطفي بود

اينجا مزار مادر و باباي مهدي است
اين خانه بيتي از بيوتات خدا بود

تا كي سكوت مرگبار و سازش زشت
اين بزدلي ها در شريعت كي روا بود

اي زادگان حضرت موسي بن جعفر (ع)
اي حاميان دين و قرآن پيامبر(ص)

اي وارثان خون خورشيد حسيني
اي رهروان راه و افكار خميني

هان اي مسلمانان بپا وقت قيام است
دشمن درون خانه خوابيدن حرام است

اين نرمش و سازش كجا راه امام است؟
دشمن درون خانه خوابيدن حرام است.

تولد رسالت زنان

فرهنگ كوثر — Mon, 21 May 2007 11:36:00 GMT

سال ششم هجري چشم به روي تيغ تيز بيداد مي گشايد و جنگي چند ساله بين جهل و علم و كفر و ايمان را به نظاره مي ايستد.

پنج سال بعد دستان كوچك و معصومش تب داغ قيام و عدالت محمد را در آب سرد ملاطفت مي شويد.

زينب، خاكسپاري «مهرباني » را به گريه مي نشيند و بعد از او چله نشيني سكوت اسفبار علي مظلوم و كوتاه شدن دست او از آنچه حقش بود.

زينب، ناظر سكوت مرگبار پدر و گريه هاي نيمه شبش در حلقوم چاه هاي غربت است.

زينب پاره هاي جگر برادر دردمندش را در تشت جور مي بيند و آنگاه است كه زهر سياست و جنگ بر سر دنيا را در تار و پودش حس مي كند و اينگونه چهارمين تكيه گاه او نيز فرو مي ريزد.

زينب فريادگر عاشوراست، خشت خشت مناره وجودش از خون عزيزترين هايش ساخته شد. حلقومش پر از فريادهاي خونين و دلش مالامال درد ظلم است، و هر آنچه از درد شنيده به عيان ديده است!

زينب الگويي است از «بودن » از «زندگي » از «سيلان » از «حركت » از «ماندن » از «عشق » از «ايثار» از «عفت » از «مسؤوليت پذيري » از «قيام » از «هجرت و فرياد» و از «تاثير بر خلق »!

او مي آموزد كه بايد «ماند» و براي «ماندن » بايد كوله بار آتش درد نسلها را بر دوش كشيد.

اين تلاش براي «بودن » را بايد زنده كرد، اين آلت لهو و لعب بودن زن را بايد در هم شكست، آن كنج هاي عزلت را بايد فرو ريخت تا «زن بودن » «عزلت نشيني » معني نگردد.

زنان بايد با تولد «زينب » خود را تولد يافته بدانند، پيامبر نجات از زنده بگوري باشند. بر كوفيان پيمان شكن لعنت كنند و هيچگاه از فرياد بر سر كاخ نشينان فرو ننشينند و در هر كوي و برزن پيام خون برادرانشان را به پژواك بنشانند.

و اينگونه است كه زني هماره خواهد ماند و زينبي خواهد شد در تاريخ.

تولد زينب تولد رسالت زنان است، رسولي كه در كوتاهترين مقطع تاريخ و در خاموش ترين بيابان و در مسمومترين فضا به يك واقعه خونين حيات بخشد و پژواك اين پيام تا ابد مناره به مناره مي گردد و گنبد به گنبد طنين مي افكند و سينه به سينه همراه دستها و دوش به دوش همراه زنجيرها مي گردد.

بايد به زينب، دو ركعت «فرياد» اقتدا كرد، بايد همسفره صبرش شد و در سايه عفافش عفت را آموخت و بايد از مدينه تا كربلا و كوفه و دمشق همراهش كوله بار مسؤوليتهاي اجتماعي را حمل كرد و از اين كنج تاريكي كه تاريخ براي زنان برگزيده بيرون جهيد و اينگونه است كه زنان «بودن » را تجربه مي كنند. كه جز اين نيستي و نابودي است و گم شدن در لاي رنگها.

و زينب مي زيد و نمي ميرد بي آنكه لحظه اي در تاريخ بماند!

متن كامل فوق به نام از هاجر تا زينب را از اينجا ببينيد.

كارگران حضرت فاطمه (س)

فرهنگ كوثر — Sun, 29 Apr 2007 18:53:00 GMT

فهرست هفته نامه

تابستان 62 در شاهرود خدمت مي‌کردم و فرمانده يکي از گروهان‌هاي آموزشي بودم. روزي هنگام آموزش در صحرا، به مادري که با دخترانش مشغول دروي گندم بودند، برخوردم. ستوان آسيايي، فرمانده يکي از گروهان‌ها، به من گفت : مسلم! بيا سربازان گروهان ها را جمع کنيم و برويم گندم‌هاي پيرزن را درو کنيم.

بعد از سلام و احوال پرسي گفتم: مادر! شما با دخترانتان از مزرعه بيرون برويد تا ما با کمک سربازان گندم‌هاي شما را درو کنيم. شما فقط محدودة زمين را به ما نشان دهيد و ديگر کاري نداشته باشيد.

پيرزن بعد از تشکر و قدرداني گفت: پس من مي‌روم براي کارگران حضرت فاطمه (س) مقداري هندوانه بياورم.

من از اين کلام او شگفت‌زده شدم و آن را براي ديگران نقل کردم. آن گاه از سربازان خواستم که هر کدام پارچه‌اي دور دستش ببندد<**ادامه مطلب...**> تا موقع درو مشکلي پيش نيايد. بعد از چند ساعت کار، دروي گندم با تلاش 50 سرباز اسلام به پايان رسيد و سپس مشغول خوردن هندوانه شديم. من از اين فرصت استفاده کرده، نزد پيرزن رفتم. به او گفتم: مادر! منظورتان از اينکه گفتيد مي‌روم براي کارگران حضرت فاطمه(س) هندوانه بياورم، چه بود؟

پيرزن با حالتي معصومانه و در عين حال جدي گفت: پسرم، آن قبرستان را مي‌بيني؟ تنها پسرم! که شهيد شد، آنجا دفن شده است. ديشب خانم فاطمه(س) به خوابم آمدند و فرمودند: چرا کارگر نمي‌گيري تا گندم‌هايت را درو کنند؟ ديگر از تو گذشته که اين کارهاي طاقت فرسا را انجام دهي.

من عرض کردم: اي بانو! تو که مي‌داني تنها پسر و مرد خانوادة ما به شهادت رسيده و درآمدمان هم کفاف هزينه کارگر را نمي‌دهد. پس مجبوريم خودمان اين کار را انجام دهيم.

ايشان فرمودند: غصه نخور، فردا کارگران از راه خواهند رسيد.

آن گاه از خواب بيدار شدم. امروز که شما آن پيشنهاد را داديد، فهميدم اين سربازان، همان کارگران حضرت هستند و وظيفة خود ديدم که از شما پذيرايي کنم.

پس از اين سخن، ناخود آگاه قطرات اشک از چشمانم سرازير شد و گفتم: سلام بر تو اي دخت گرامي پيامبر، فدايت شوم که ما را براي کارگري خود قابل دانستي.

(اين خاطره در کتاب در مدار حماسه نقل شده و راوي خاطره سرگرد مسلم جوادي منش است)

راز عدم ازدواج حضرت معصومه (س)

فرهنگ كوثر — Sat, 28 Apr 2007 08:04:00 GMT

سالروز رحلت شهادت گونه حضرت معصومه (س) تسليت باد.

حضرت معصومه در يک نگاه

حضرت فاطمه معصومه در اول ذيقعده 173 در مدينه منوره چشم به جهان گشود. پدر بزرگوارش حضرت موسي بن جعفر و مادر گرامي‌اش نجمه خاتون است. او از کودکي تا جواني تحت تربيت پدر بزرگوارش و برادر مکرّمش حضرت رضا قرار داشت و در علم و تقوا و پاسخ به پرسش‌هاي مراجعان به مقامي رسيد که مدال افتخار «فداها ابوها» از پدر خود دريافت داشت. بعد از ورود حضرت رضا به مرو آن حضرت نامه‌اي را به وسيله يکي از غلامان خويش براي خواهرش فرستاد که با رسيدن نامه، بلافاصله فاطمه معصومه آماده سفر گشت. آن حضرت در سال 201 هجري به همراه پنج تن از برادران (فضل، جعفر، هادي، قاسم، زيد) و تعدادي از برادرزادگان و کنيزان روانه خراسان شدند.

هنگامي که موکب حضرت معصومه به ساوه رسيد، عده‌اي از دشمنان اهل بيت:، به اشاره مأمون عباسي راه را بر آنان بستند و در يک درگيري نابرابر، تمام برادران و بيشتر همراهان او به شهادت رسيدند و حضرت معصومه بر اثر شدّت تألمات و بنا بر قولي بر اثر مسموميت بيمار گشت. <**ادامه مطلب...**>

در روز 23 ربيع الاوّل 201 هجري فاطمه معصومه وارد قم شد و ناقه حضرت در محلي که امروز به نام «ميدان مير» ناميده مي‌شود، زانو به زمين زد و اين افتخار نصيب موسي بن خزرج ، بزرگ اشعريان، شد تا هفده روز ميزبان دختر، خواهر و عمه امام باشد.

آن بانو سرانجام در روز دهم ربيع الثاني 201 هجري از دنيا رحلت کرد و با تجليل فراوان مردم قم، و به وسيله دو فرد ناشناس، به خاک سپرده شد.

اهميت ازدواج در اسلام

پيش از ورود به مبحث اصلي اين مقاله، بايد ياد آورشويم که در اسلام بر امر ازدواج تأکيد و سفارش فراوان شده است؛ تا آنجا که در قرآن، اين معجزه ماندگار الهي، آيات متعددي در اين باره وجود دارد؛ از جمله مي‌فرمايد: )وَأَنْكِحُوا اْلأَيامى مِنْكُمْ وَ الصّالِحينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللّهُ واسِعٌ عَليم(؛ «بايد مردان بي زن و زنان بي‌شوهر و کنيزان و بندگان خود را به نکاح درآوريد. اگر آنان فقير باشند، خداوند آنان را از فضل خويش بي‌نياز خواهد ساخت؛ زيرا خداوند وسعت دهنده و داناست».

خداوند در آيه ديگري مي‌فرمايد:« و از نشانه‌هاي او (خداوند) اينکه همسراني از جنس خود شما براي شما آفريد، تا در کنار آنها آرامش يابيد و در ميان شما مودّت و رحمت قرار داد. در اين نشانه‌هايي است براي گروهي که تفکر کنند».

در روايات نيز تعبيرات تأمل برانگيزي دربارة ازدواج آمده است که به راحتي نمي‌توان از کنار آن گذاشت. پيامبر اکرم فرمود:«اَلنِّکاحُ سُنَّتي فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتي فَليس مِنّي؛ ازدواج سنت من است؛ هر کس از سنت من رو بگرداند، از من نيست».

زني به امام باقرعرض کرد: من زن تارک دنيا هستم. حضرت فرمود: منظورت از ترک دنيا چيست؟ عرض کرد: نمي‌خواهم هرگز ازدواج کنم. حضرت پرسيد: چرا؟ عرض کرد: دنبال کسب فضيلت هستم. حضرت فرمود: از اين کار دوري کن. اگر در اين کار فضيلتي بود، فاطمه از تو به آن سزاوارتر بود. هيچ کس نيست که در فضيلت بر او سبقت گيرد.

آن حضرت در جاي ديگر فرمود:« ما بُنيَ فِي الاِسلامِ بِناءً اََحَبُّ الِي اللهِ وَ اَعَزّ مِنَ التَّزويجِ؛ هيچ بناي در اسلام محبوب‌تر و عزيز‌تر از ازدواج در نزد خداوند نيست».

از طرف ديگر، عزب بودن و مجرد زندگي کردن به شدّت نکوهش شده است. پيامبر اکرم فرمود:« شَرارُکُمْ عُزَّابُکُمْ، رَکْعَتانِ مِنْ مُتَأهِّلٍ خَيْرٌ مِنْ سَبعينَ رکْعَةً مِنْ غيْرِ مُتَأهِّلٍ؛ بدترين شما، عزب‌ها (و بي همسران) هستند. دو رکعت نماز فرد متاهّل، بهتر است از هفتاد رکعت نمز غير متأهل».

حال اين پرسش رخ مي‌نمايد که حضرت معصومه با آن مقام علمي و آگاهي‌اي که از دستور‌هاي اسلام و سنّت پيامبر اکرم داشت، چرا ازدواج نکرد و تشکيل خانواده نداد؟ از طرف ديگر، بر اثر موقعيت علمي و معنوي و زيارتي آن حضرت، بسياري از دختران امروز آن حضرت را به عنوان اسوه براي خود پذيرفته‌اند که روشن نشدن راز ازدواج آن حضرت، ممکن است بهانه‌اي براي فرار از ازدواج باشد.

اين نکته را هم اضافه کنيم که نه تنها حضرت معصومه ازدواج نکرد، بلکه هيچ يک از دختران موسي بن جعفر ازدواج نکردند.

بررسي نظريات مختلف

احتمالات و نظريات مختلفي براي ازدواج نکردن آن حضرت بيان شده است که به برّرسي و صحت و سقم هر يک مي‌پردازيم.

1. وصيّت امام موسي بن جعفر

يکي از احتمالات که در واقع يکي از پاسخ‌ها به پرسش فوق است، اين است که خود حضرت موسي بن جعفر به دخترانش وصيت کرده تا ازدواج نکنند!

ابن واضح يعقوبي طرفدار اين نظريه است. سخن او در اين باب چنين است: «موسي بن جعفر را هيجده پسر و 23 دختر، پسران عبارت بودند از : علي‌رضا، ابراهيم، عباس، قاسم، اسماعيل، جعفر، هارون، حسن، احمد، محمد، عبيدالله، حمزه، زيد، عبدالله، اسحاق، حسين، فضل و سليمان.

موسي بن جعفر وصيت کرد که دخترانش شوهر نکنند و هيچ کس از آنان شوهر نکرد، مگر ام سلمه که در مصر به ازدواج قاسم بن محمد بن جعفر بن محمد در آمد و در اين‌باره ميان قاسم و خويشاوندانش جريان سختي پيش آمد؛ تا آنجا که قاسم قسم خورد که جامه از وي دور نکرده است و جز آنکه عقد موقتي بسته شده براي محرميّت در مسير رفتن به حج رفتن منظوري نداشته است».

در پاسخ به سخنان يعقوبي اولاً، بايد گفت: چنين وصيّتي برخلاف سنت رسول الله و سيرة امامان اهل بيت عصمت و طهارت: است و هرگز چنين وصيتي از امام معصوم صادر نمي‌شود.

ثانياً، متن وصيت حضرت موسي بن جعفر غير از آن چيزي است که يعقوبي ادّعا دارد. براي قضاوت در اين زمينه، ابتدا متن وصيت حضرت را مرور مي‌کنيم. ابراهيم بن عبدالله از موسي بن جعفر نقل کرده که آن حضرت جمعي را مانند اسحاق بن جعفر، ابراهيم بن محمد و جعفر بن صالح و ... را بر وصيت خود شاهد گرفت و فرمود: «اُشْهِدُ هُمْ اَنّ هَذِهِ وَصِيَّتي ... اَوصَيْتُ بها اِلي عَلَيٍٍّ اِبْني ... و اِنْ اَرادَ رَجَلٌ مِنْهَم اَنْ يُزَوِّجَ أختَهُ فَلَيْسَ لَهُ اَنْ يُزَوِّجَها الاّ بِاِذْنِهِ وَ اَمْرِهِ ... وَ لا يُزَوِّجَ بَناتي اَحَدٌ مِنْ اِخْوتِهِنَّ وَ مِنْ اُمّهاتِهِنَّ وَ لا سُلْطانٌ وَ لا عَمِلَ لَهُنّ اِلاّ بِرأيِهِ وَ مَشْوَرتهِ ، فَاِنْ فَعْلُوا ذلِکَ فَقَدْ خالَفُوا الله تَعالي وَ رَسُولَهُ 9 وَ حادُّوهُ في مُلْکِهِ وَ هُوَ اَعْرَفُ بِمنالحِ قَوْمِهِ اِنْ اَرادَ اَنْ يَزَوِّجَ زَوَّجَ، وَ اِنْ اَرادَ اَنْ يَتْرَکَ تَرَکَ...؛ شاهد مي‌گيرم آنها را که اين وصيّت من است که به فرزندم علي وصيت کرده‌ام... (از جمله وصيتم اين است) اگر مردي از شما خواست خواهرش را شوهر دهد، اين حق را ندارد، مگر با اجازه و فرمان او (علي) و نه دختران من (حق دارند) که يکي از خواهران خود را شوهر دهند و يا مادران آنها و نه سلطاني، و نه کاري براي آنها انجام دهد، مگر اينکه با نظر و مشورت او (علي) باشد. اگر بدون اجازه او به چنين کاري اقدام کنند، به راستي با خدا و رسولش مخالفت و در سلطنت او منازعه کرده‌اند و او (حضرت رضا) به مصالح قومش در امر ازدواج آگاه‌تر است. اگر خواست به کسي شوهر دهد، شوهر مي‌دهد و اگر خواست رد کند، رد مي‌کند».

در اين وصيت‌نامه، حضرت موسي بن جعفر با صراحت به فرزندان اعلام مي‌دارد که حجّت خدا بعد از او علی بن موسی است و خواهران باید در هر کاری از جمله مسئله ازدواج از او اطاعت کنند و هر فردی را که علی بن موسی مناسب دید، آنان با او ازدواج کنند؛ چرا که آن حضرت به مسائل ازدواج آگاه‌تر و به وضعیت بستگان آشنایان آشناتر است. در اینجا هرگز سخن از ترک ازدواج دختران موسی بن جعفر و خواهران حضرت رضا نیست؛ سخن در این است که بر ازدواج آنان حضرت رضا باید نظارت داشته باشد.

بنابراین نظریه یعقوبی بی‌اساسی است و نمی‌توان بر آن اعتماد کرد و به همین جهت، برخی محققین صریحاً سخن یعقوبی را مجعول و بی اساس دانسته‌اند.

2. همتا نداشتن

نظریه دوم این است که دختران حضرت موسی بن جعفر مخصوصاً فاطمه معصومه از نظر کمال علمی و معنوی در حد بالایی قرار داشتند و کسی همسنگ و همسر آنها پیدا نمی‌شد و یکی از اموری که در تزویج دختر مورد توجه قرار می‌گیرد، هم کفو بودن است.

این نظریه نیز نمی‌تواند قابل تأیید باشد؛ زیرا اولاً سیرة ائمه اطهار این نبوده که دختران خود را به جهت پیدا نشدن همسنگ در خانه نگه دارند و مانع ازدواج آنان شوند، بلکه آنان، هم در قول، و هم در عمل خود، مؤمن و مؤمنه را«کفو» یکدیگر می‌دانستند. از پیامبر اکرم نقل شده است که آن حضرت فرمود:« هر گاه کسی به خواستگاری دختر شما آمد که دینداری و امانتداری او را می‌پسندید (هر چند در حد دختر شما نباشد) شوهر دهید و اگر شوهر ندهید، در زمین فتنه و فساد بزرگ بر پا می‌شود».

ثانیاً، در عصر امام کاظم جوانان شایسته‌ای از تبار امام حسن مجتبی و حضرت سیدالشهدا و نیز در میان شیعیان افرادی وجود داشتند که می‌توانستند همسران مناسب برای آنان باشند.

3. اختناق هارونی

احتمال و نظریه سوم آن است که اختناق هارون الرشید و وجود خفقان در آن دوران، چنان شدید بود که حتی کسی جرئت نداشت برای پرسیدن مسائل شرعی به در خانه موسی بن جعفر مراجعه کند، تا چه رسد به اینکه به عنوان داماد آن حضرت رفت و آمد دائمی با خانواده موسی بن جعفر داشته باشد؛ چرا که همین ارتباط نسبی زمینه‌ای را فراهم می‌ساخت تا هارون به اذیت و آزار او بپردازد. البته با اینکه هارون در مواردی تظاهر به دینداری می‌کرد، ولی ستمگری بی‌رحم بود. یکی از مورّخین می‌گوید:«هارون هنگام شنیدن وعظ از همه بیشتر اشک می‌ریخت و در هنگام خشم و تندی از همه ظالم‌تر بود». و همین مرد «دو هزار کنیز داشت که سیصد نفر آنان مخصوص آواز خوانی و رقص و خنیاگری بودند».

شیعیان در عصر خلافت هارون در تنگنا و فشار قرار داشتند و کسانی چون علی بن یقطین در تقیه به سر می‌بردند و کوچک‌ترین حرکاتشان زیر نظر بود. نمونه بارز آن داستان لباسی است که هارون به علی بن یقطین داد. این لباس ویژه خلفا بود و علی بن یقطین آن را به موسی بن جعفر اهدا کرد. حضرت آن را قبول نکرد و فرمود: « این لباس را نگهدار و از دست مده؛ زیرا در حادثه‌ای که برایت پیش می‌آید، به کار می‌آید».

چندی بعد یکی از خدمتگزاران علی بن یقطین، نزد هارون شکایت کرد و گفت : لباس مخصوص را به موسی بن جعفر اهدا کرده است. هارون بلافاصله او را احضار کرد و از لباس پرسش کرد. او گفت: آن را در بقچه‌ای نگه داشته‌ام. هارون دستور دارد تا فوراًَ آن را بیاورد. وقتی که نگاهش به لباس افتاد، گفت: بعد از این هرگز سخن سعایت کننده‌ای را درباره تو باور نخواهم کرد.

این گونه قضایا نشان می‌دهد که ارتباط موسی بن جعفر کنترل می‌شد و از طرفی زندانی شدن امام نیز، انگیزه خواستگاری از دختران آن حضرت را کاهش می‌داد. بعد از شهات امام وحشت بیشتری بر مردم حاکم شد و حضرت رضا نیز تحت نظر قرار‌گرفت. در زمان مأمون آن حضرت به خراسان احضار شد و بعد از یک سال، حضرت معصومه و جعمعی از برادران او به خراسان حرکت کردند، اما در راه، حضرت معصومه پیش از دیدن برادر، دار فانی را وداع کرد و امر ازدواج او هم تحقق نیافت.

بنابراین راز عدم ازدواج حضرت معصومه و خواهران او را نه در وصیت پدر باید جستجو کرد و نه در نبود همسر متناسب و هم کفو، علت آن، وجود اختناق شدید هارونی و مأمونی بود که باعث شد احدی جرئت نکند به راحتی به خانه موسی بن جعفر و بعد از او فرزندش رفت و آمد داشته باشد و داماد آن خانواده گردد. از طرف دیگر، زندانی شدن حضرت موسی بن جعفر و سرانجام شهادت او، و احضار شدن حضرت رضا به خراسان و دورافتادن از خواهران، مزید بر این علت بود.

حسن ختام

سخن را با معرّفی برخی کتب درباره زندگانی کریمة اهل بیت حضرت معصومه به پایان می‌بریم:

احوالات حضرت معصومه،محمد حسین مفلس، مخطوط.

انوار المشعشعین، شیخ محمد علی بن حسن کاتوزیان تهرانی، 1327 هجری، 243صفحه.

بارگاه حضرت معصومه، بیژن سعادت، چاپ 1977، فلورانس ایتالیا.

بارگاه حضرت معصومه، نشریه شهرداری قم، 73 صفحه.

بدر فروزان، عباس فیض، 1364 هجری، قم، 452 صفحه.

تاریخ مشاهیر و قبور واقعه در بلدة قم، افضل الملک، 1348 هجری، 72 صفحه.

التحفة الفاطمیة الموسویه، محمد‌علی کچوئی قمی، 1320هجری.

تربت پاکان، سید حسین مدرسی طباطبائی، 1355، دو جلد، 1238صفحه.

تعزیه حضرت معصومه، صادق همایونی، مجله کاوه شماره 41 و 42، 1352، مونیخ.

چکامه، عباسخان افشار متخلص به «پریشان»، موجود در کتابخانه آستانه.

حیات حضرت معصومه قم، سید حیدر مهدی، 1983، حیدرآباد، 100صفحه.

حیات الست، شیخ مهدی منصوری، م 1406، چاپ 1380 ه، قم.

زندگانی حضرت معصومه، محمد شیرین کلام، چاپ قم.

فاطمه بنت الامام موسی الکاظم، محمد هادی امینی، 1405ه، قم، 160صفحه.

فاطمه بنت الامام موسی بن جعفر، سید محمد باقر ابطحی، 1409ه.

معصومه قم، سید تقی طباطبائی قمی، 1365، 48 صفحه.

ودیعة آل محمد فاطمه معصومه، محمد صادق انصاری، 1414ه، قم.

وسیلة المعصومیّه، میرابوطالب مشهور به سید بیوک واعظ تبریزی، 106صفحه.

زندگانی حضرت معصومه3 و تاریخ قم، سید مهدی صحفی، 1390ه، قم، 132صفحه.

بارگاه حضرت معصومه تجلیگاه فاطمه زهرا3، سید جعفر میر عظیمی، انتشارات مشهور، 229صفحه.

تاریخچة قم و حضرت معصومه3، محمد محمدی اشتهاردی، 96صفحه.

حضرت معصومه و شهر قم، محمد حکیمی، 1365 مشهد، 135صفحه.

در حریم حضرت معصومه، علی اکبر مهدی‌پور، 1415، قم.

زندگینامة حضرت معصومه، محمد محمدی اشتهاردی، 1350، 218صفحه.

چهل حدیث قم و حضرت معصومه، محمود شریفی، نشر معروف، 13صفحه.

کریمه اهل بیت، علی اکبر مهدی‌پور، 1415ه، 536صفحه.

نگین قم، جواد محدثی، 1380ش، 80صفحه.

منبع:‏ نشريه كوثر ،‏شماره 69 كه به زودي به چاپ مي رسد.

پسران فاطمه (س)

فرهنگ كوثر — Wed, 25 Apr 2007 12:07:00 GMT

امتداد خاکريز پر بود از سنگر‌هاي کوچک و بزرگ. آن شب برخلاف شب‌هاي پيش، از آتش دشمن خبري نبود. هلال کوچک ماه، گاه و بيگاه خودش را پشت تکّه‌هاي ابر پنهان مي‌کرد. فرمانده گردان نيروها را در حسينيه قرارگاه جمع کرد:

ـ برادرا يه صلوات بفرستند!

فرمانده به نقشه روي ديوار اشاره کرد. جهتي را نشان داد و گفت:

ـ ساعت يک نيمه شب حرکت مي‌کنيم؛ از اين مسير. خوب دقت کنيد! اين معبر ديشب به وسيله بچه‌هاي اطلاعات عمليات شناسايي شده. بايد تا ساعت 4 صبح به گردان حضرت معصومه ملحق بشيم. اگه موفق نشيم، <**ادامه مطلب...**>فردا دشمن محاصرشون مي‌کنه. قيچي مي‌شن، ارتباطشون با نيروهاي خودي قطع مي‌شه. به حول و قوه خدا، سه ساعته به مقصد مي‌رسيم. يک ساعت وقت داريد آماده شيد. راستي، وصيت‌نامه فراموش نشه! بهشتيا صلوات دوم را بلندتر بفرستن!

ـ اللهمَّ صَلِّ علي مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد.

* * *

نيروها پشت سر هم به ستون يک حرکت مي‌کردند. بيابان در سکوت محض بود. ناگهان منور عراقي‌ها در آسمان شب درخشيد و همه جا را روشن کرد. بچه‌ها روي زمين دراز کشيدند. فرمانده که پيشاپيش آنها بود، به روبه‌رو خيره شد. يک ميدان بزرگ مين، مقابل آنها خودنمايي مي‌کرد. بيسم‌چي گردان گفت:

ـ حاجي اينجا که ميدون مينه!

ـ مي‌بينم!

مگه نگفتي معبر شناسايي شده؟

ـ بچه‌هاي اطلاعات اسمي از ميدون مين نياوردن. به نظرم دشمن تازه، کار گذاشته!

نور منور آرام آرام به خاموشي گراييد. فرمانده به فکر فرو رفت.

بيسيم‌چي جوان گفت:

ـ حالا چکار کنيم حاجي؟ توي تله افتاديم!

فرمانده نيروهايش را جمع کرد.

ـ يه خبر بد! به مانع برخورديم. يه ميدون بزرگ مين! اصلاً فرصت نداریم. الآن وقت پاک سازی نیست.

ولوله‌ای در جمع افتاد. یکی از نیروها گفت:

ـ حاجی! چند نفر داوطلب بشن، برن روی مین خط باز می‌شه!

بقیه حرفش را تأیید کردند:

ـ ما حاضریم.

ـ نه، اگر مین منفجر بشه، لو می‌ریم. اینجا رو آتش بارون می‌کنن. صبر کنید شاید راهی وجود داشته باشد.

فرمانده این را گفت و به فکر فرو رفت.

* * *

از بچه‌ها فاصله گرفت. کمی آن طرف‌تر نزدیک میدان مین به نماز ایستاد. نماز توسل به فاطمه زهرا نیروها از برنامه توسل او خبر داشتند. نماز که تمام شد، سر بر مهر گذاشت و شروع به گفتن ذکر کرد.

ـ یا فاطمة اغیثینی! یا فاطمة اغیثینی!

بقیه هم شروع به راز و نیاز کردند. هر کدام به گوشه‌ای پناه بردند. اشک می‌ریختند و دعا می‌کردند. کم کم متوجه فرمانده شدند. پروانه‌وار دورش حلقه زدند. او در سکوت بیابان ناله می‌کرد و فاطمه را صدا می‌زد. لحظاتی بعد گونه‌اش را روی خاک گذاشت آن قدر گریه کرد که تمام صورتش غرق گل شد. آن چنان مناجات می‌کرد که گویی حضور هیچ کس را احساس نمی‌کرد.

آهسته چیزهایی را زمزمه می‌‌کرد. ناگهان برای لحظاتی ساکت شد. همه محو او شده بودند. سر از سجده برداشت و گفت:

ـ بچه‌ها! آماده حرکت باشید. بی بی راه را نشان داد! بی بی راه را نشان داد!

فرمانده حرکت کرد. همه به دنبالش راه افتادند. آن‌قدر محکم و با صلابت می‌دوید که گویی روز روشن است و جاده هموار. طولی نکشید که گردان از میدان مین‌ها گذشت، بدون اینکه حتی یک نفر جراحتی بردارد.

منبع: فاطمه زهرا، عباس عزیزی، انتشارات صلاة، ص 364ـ 366، به نقل از چشمه در بستر، مسعود پور سید آقایی، انتشارت حضور.