فرهنگ کوثر

هنوز جراحات روحی ناشی از حمله به حرم عسکریین ترمیم نیافته است. این شعر تقدیم عاشقان اهل بیت(ع):

گلدسته هایش با نگاهم آشنا بود
گویی قنوتی سبز و ذکر آتنا بود

آنگه که بر تن بود دست عسکریین
کی لشکر کفار را در شهر جا بود

روزی که سر از تن برفت و دستها ماند
گویی که عاشورای سرخ سامرا بود

گلدسته ها با خاک یکسان شد دوباره
این ظلم از بوش و بلر در عصر ما بود

در ظهر عاشورا اگر دستان عباس
از پیکر ماه بنی هاشم جدا بود

در کربلای سامرا در قرن حاضر
از سامرا سر رفت و دستانش به جا بود

از انفجار مرقد قدس دو خورشید
آوای غم، رنگ عزا در ماسوا بود

از انگلیس دون و آمریکای ملعون
در جای جای این وطن ماتم به پا بود

هان ای جوان مردان قرآنی کجایید
این بارگاه قدس آل مصطفی بود

اینجا مزار مادر و بابای مهدی است
این خانه بیتی از بیوتات خدا بود

تا کی سکوت مرگبار و سازش زشت
این بزدلی ها در شریعت کی روا بود

ای زادگان حضرت موسی بن جعفر (ع)
ای حامیان دین و قرآن پیامبر(ص)

ای وارثان خون خورشید حسینی
ای رهروان راه و افکار خمینی

هان ای مسلمانان بپا وقت قیام است
دشمن درون خانه خوابیدن حرام است

این نرمش و سازش کجا راه امام است؟
دشمن درون خانه خوابیدن حرام است.

پنج سال بعد دستان کوچک و معصومش تب داغ قیام و عدالت محمد را در آب سرد ملاطفت می شوید.

زینب، خاکسپاری «مهربانی » را به گریه می نشیند و بعد از او چله نشینی سکوت اسفبار علی مظلوم و کوتاه شدن دست او از آنچه حقش بود.

زینب، ناظر سکوت مرگبار پدر و گریه های نیمه شبش در حلقوم چاه های غربت است.

زینب پاره های جگر برادر دردمندش را در تشت جور می بیند و آنگاه است که زهر سیاست و جنگ بر سر دنیا را در تار و پودش حس می کند و اینگونه چهارمین تکیه گاه او نیز فرو می ریزد.

زینب فریادگر عاشوراست، خشت خشت مناره وجودش از خون عزیزترین هایش ساخته شد. حلقومش پر از فریادهای خونین و دلش مالامال درد ظلم است، و هر آنچه از درد شنیده به عیان دیده است!

زینب الگویی است از «بودن » از «زندگی » از «سیلان » از «حرکت » از «ماندن » از «عشق » از «ایثار» از «عفت » از «مسؤولیت پذیری » از «قیام » از «هجرت و فریاد» و از «تاثیر بر خلق »!

او می آموزد که باید «ماند» و برای «ماندن » باید کوله بار آتش درد نسلها را بر دوش کشید.

این تلاش برای «بودن » را باید زنده کرد، این آلت لهو و لعب بودن زن را باید در هم شکست، آن کنج های عزلت را باید فرو ریخت تا «زن بودن » «عزلت نشینی » معنی نگردد.

زنان باید با تولد «زینب » خود را تولد یافته بدانند، پیامبر نجات از زنده بگوری باشند. بر کوفیان پیمان شکن لعنت کنند و هیچگاه از فریاد بر سر کاخ نشینان فرو ننشینند و در هر کوی و برزن پیام خون برادرانشان را به پژواک بنشانند.

و اینگونه است که زنی هماره خواهد ماند و زینبی خواهد شد در تاریخ.

تولد زینب تولد رسالت زنان است، رسولی که در کوتاهترین مقطع تاریخ و در خاموش ترین بیابان و در مسمومترین فضا به یک واقعه خونین حیات بخشد و پژواک این پیام تا ابد مناره به مناره می گردد و گنبد به گنبد طنین می افکند و سینه به سینه همراه دستها و دوش به دوش همراه زنجیرها می گردد.

باید به زینب، دو رکعت «فریاد» اقتدا کرد، باید همسفره صبرش شد و در سایه عفافش عفت را آموخت و باید از مدینه تا کربلا و کوفه و دمشق همراهش کوله بار مسؤولیتهای اجتماعی را حمل کرد و از این کنج تاریکی که تاریخ برای زنان برگزیده بیرون جهید و اینگونه است که زنان «بودن » را تجربه می کنند. که جز این نیستی و نابودی است و گم شدن در لای رنگها.

و زینب می زید و نمی میرد بی آنکه لحظه ای در تاریخ بماند!

متن کامل فوق به نام از هاجر تا زینب را از اینجا ببینید.